ชื่อวิทยาศาสตร์

Python regius

Python regius เป็นชนิดพันธุ์ที่แยกชัดเจน สีที่คัดเลือกขึ้นในสภาพเลี้ยงไม่ได้เป็นชนิดพันธุ์ใหม่ [1][2]

ถิ่นกำเนิด

แอฟริกาตะวันตกและแอฟริกากลาง โดยเฉพาะกานา โตโก และเบนิน [1]

  • ออกหากินช่วงพลบค่ำ
  • รัดเหยื่อ
  • ที่หลบซ่อน

ข้อมูลสำคัญ

ขนาดเมื่อโตเต็มวัย≈ 100–183 cm
ความยาวทั้งตัว โดยทั่วไปตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า [3]
อายุขัย20 ปีขึ้นไป
ค่าประมาณในสภาพเลี้ยง [3]
วิถีชีวิตอยู่เดี่ยว ปีนป่ายได้
กิ่งไม้และที่หลบซ่อนบนพื้น [2][3]

ขนาดเมื่อโตเต็มวัย

ตามข้อมูล Marwell มีความยาวประมาณ 100–183 cm โดยทั่วไปตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า [3]

น้ำหนักเมื่อโตเต็มวัย

Marwell ระบุน้ำหนักตัวผู้เต็มวัยได้ถึง 1 200 g และตัวเมียเต็มวัย 2 000 g ข้อมูลเหล่านี้เป็นค่าบรรยายจากสวนสัตว์ ไม่ใช่น้ำหนักเป้าหมายหรือเกณฑ์วินิจฉัย [3]

อายุขัย

Marwell ระบุอายุในสภาพเลี้ยง 20 ปีขึ้นไป แต่ค่าประมาณนี้ไม่รับประกันอายุขัยของแต่ละตัว [3]

วิถีชีวิต

อยู่เดี่ยว ออกหากินมากเมื่อแสงลดลง และใช้กิ่งไม้ด้วย [2][3]

ผู้เริ่มต้นที่มีคำแนะนำ

สภาพแวดล้อม ที่หลบซ่อน และการปฏิเสธอาหาร ต้องอาศัยวิธีที่เป็นระบบและการสนับสนุน เป็นการประเมินของกองบรรณาธิการ [2]

ตู้เลี้ยงสำหรับงูหลามยาว 120 cm: อย่างน้อย 120 × 40 × 40 cm [2]
ตัวอย่างขั้นต่ำของ RSPCA ไม่ใช่ขนาดที่เหมาะกับตัวเต็มวัยทุกตัว
จุดอุ่นกลางวัน 30–32 °C [2]
วัดในระดับงู มีอุปกรณ์ป้องกันแหล่งความร้อนและเทอร์โมสตัท
โซนเย็นกลางวัน 24–26 °C [2]
โซนแยกที่เข้าถึงได้ตลอดเวลา
ความชื้นด้านเย็น 50–60 % [2]
เพิ่มขึ้นชั่วคราวใกล้ 80 % แล้วลดลง ไม่ใช่ทำให้วัสดุรองพื้นเปียกแฉะตลอดเวลา [2]
มื้ออาหารของวัยเล็กทุก 5–7 วัน; วัยรุ่น: ประมาณสัปดาห์ละครั้ง [5]
ค่าอ้างอิงจาก Chicago Exotics ให้ทบทวนปริมาณและความถี่ตามสภาพร่างกาย
มื้ออาหารของตัวเต็มวัยทุก 7–14 วัน ตาม Chicago Exotics [5]
ติดตามสภาพร่างกาย ตารางนี้เพียงอย่างเดียวไม่พอสำหรับกำหนดปริมาณอาหาร
ขนาดเหยื่อสัตว์ฟันแทะที่ละลายน้ำแข็งแล้ว โดย Chicago Exotics ระบุว่าความกว้างไม่เกินช่วงกลางลำตัวงู [5]
RSPCA ยอมรับเหยื่อที่กว้างกว่าเล็กน้อย ที่นี่ไม่ได้ใช้ตารางน้ำหนักเป็นกรัมแบบครอบจักรวาล [2]

ที่อยู่อาศัยในการเลี้ยง

ต้องเหยียดตัวและหลบซ่อนได้

ความยาวตู้ ≥ ความยาวงู — ตาม RSPCA ความกว้างและความสูง ≥ หนึ่งในสามของความยาวงู [2]

ตาม RSPCA ความยาวของตู้ควรไม่น้อยกว่าความยาวงู ส่วนความกว้างและความสูงควรไม่น้อยกว่าหนึ่งในสามของความยาวงู ตัวอย่างขั้นต่ำสำหรับงูหลามยาว 120 cm คือ 120 × 40 × 40 cm (L × l × h) และต้องขยายตามการเติบโต [2]

สภาพการเลี้ยง

จุดอุ่น · กลางวัน

30–32 °C — แนวทางของ RSPCA [2]

บริเวณเย็น · กลางวัน

24–26 °C — แนวทางของ RSPCA [2]

กลางคืน

ให้ความร้อนโดยไม่ใช้แสงหากจำเป็น — แนวทางของ RSPCA [2]

ความชื้น

50–60 % — วัดที่ด้านเย็น [2]

จุดอุ่นช่วงกลางวัน

30–32 °C. [2] วัดในระดับที่งูอยู่ โดยใช้เทอร์โมสตัทและเทอร์โมมิเตอร์แยกต่างหาก

โซนเย็นช่วงกลางวัน

24–26 °C. [2] คงทางเลือกให้งูย้ายไปได้ทั้งสองด้าน

ความชื้น

50–60 % โดยเพิ่มขึ้นชั่วคราวได้ใกล้ 80 % [2] แยกความผันผวนที่วัดได้ออกจากภาวะที่วัสดุรองพื้นเปียกแฉะตลอดเวลา

กลางคืน

หากจำเป็น ให้ความร้อนตอนกลางคืนโดยไม่ใช้แสง [2] ปิดไฟและบันทึกค่าต่ำสุดตอนกลางคืน

การให้อาหาร

สัตว์ฟันแทะที่เหมาะกับขนาดตัว

สัตว์ฟันแทะที่ละลายน้ำแข็งแล้ว: ตาม Chicago Exotics วัยเล็กทุก 5–7 วัน วัยรุ่นทุกสัปดาห์ ตัวเต็มวัยทุก 7–14 วัน ความถี่ยังขึ้นกับปริมาณอาหารและสภาพร่างกายด้วย [5]

จัดตู้เลี้ยงงูหลามบอลอย่างไร?

RVC แนะนำให้เลี้ยงแยกตัว ในพื้นที่อากาศถ่ายเทดี และมีที่หลบซ่อนทั้งสองปลายของช่วงไล่ระดับอุณหภูมิ ป้องกันอุปกรณ์ให้ความร้อนและเลือกวัสดุรองพื้นที่ดูแลง่าย โดยลดโอกาสกลืนอนุภาคเข้าไป [4]

งูหลามใช้โพรงและปีนได้ ดังนั้นการมีกิ่งไม้จึงไม่ทดแทนความจำเป็นของที่หลบซ่อนบนพื้น การอยู่นิ่งในตอนกลางวันไม่ได้พิสูจน์ว่าพื้นที่เล็กเพียงพอ [3]

แสงสว่างและ UVB

RVC แนะนำ UVB ระดับต่ำเป็นเวลา 12 ชั่วโมง โดยเว้นระยะตามความเหมาะสมของอุปกรณ์ และตรวจสอบการเสื่อมของหลอดไฟ [4] RSPCA ระบุช่วงไล่ระดับจาก UVI 1 จนถึงศูนย์ในที่ร่ม และลดค่าสูงสุดเหลือ 0.7 สำหรับบางมอร์ฟ เช่น อัลบิโน [2]

งูหลามบอลกินอะไร และบ่อยแค่ไหน?

ภาชนะน้ำที่ลงแช่ได้ และเปลี่ยนน้ำทุกวัน [4] สัตว์ฟันแทะที่ละลายน้ำแข็งแล้ว: งูวัยเล็กทุก 5–6 วัน ตัวเต็มวัยทุก 7–14 วันตามสภาพร่างกาย RSPCA กล่าวถึงเหยื่อที่กว้างกว่าลำตัวเล็กน้อย [2]

ช่วงเวลาเหล่านี้ใช้ประกอบการหารือเรื่องจังหวะให้อาหารเฉพาะตัว ในบันทึกให้แยกมื้อที่เสนอให้ มื้อที่กลืนจริง และมื้อที่ปฏิเสธ วันที่เพียงอย่างเดียวไม่พิสูจน์ว่าจำเป็นต้องให้อาหารมื้อใหม่

การสืบพันธุ์: เข้าใจวงจร

ตัวเมียวางไข่แล้วขดตัวล้อมไข่ Marwell รายงานโดยทั่วไปว่าออกไข่ 6–10 ฟอง และฟักหลังจากประมาณสองเดือน ข้อสังเกตเหล่านี้ไม่ใช่สูตรการฟักไข่ [3]

เตรียมแผนเพาะพันธุ์แยกจากการดูแลประจำวัน ได้แก่ การระบุพ่อแม่ สภาพร่างกาย ที่เลี้ยงลูกงู และการติดตามโดยผู้เชี่ยวชาญ ข้อมูลชนิดพันธุ์หน้านี้ไม่ได้กำหนดให้ลดอุณหภูมิเพื่อการสืบพันธุ์

สุขภาพและพฤติกรรม

การขดเป็นลูกบอลเป็นพฤติกรรมป้องกันตัว [3] หากปฏิเสธอาหารผิดปกติ น้ำหนักลด หายใจผิดปกติ หรือมีคราบลอกค้างที่ตา ให้ขอคำปรึกษา ไม่ควรกระตุ้นให้เกิดภาวะพักตัวในฤดูหนาว [2] RVC แนะนำให้ตรวจสุขภาพประจำปี [4]

การติดตามประจำวัน

วัดสภาพแวดล้อมที่จุดเดิม และบันทึกการเปลี่ยนน้ำ สิ่งขับถ่าย การลอกคราบ และพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป เมื่อชั่งน้ำหนัก ให้เก็บหน่วย วันที่ และบริบทของมื้ออาหารล่าสุด เพื่อเปรียบเทียบข้อสังเกตที่ตีความได้

อุณหภูมิในส่วนสรุปด้านหน้าอ้างอิง RSPCA ส่วน RVC เสนอการจัดระบบอีกแบบหนึ่ง โดยไม่ได้ผสมแนวทางทั้งสองเข้าด้วยกัน [2][4]

รายการตรวจสอบ

  • ตรวจสอบตัวล็อก
  • ระบุหัววัดแต่ละตัวและตำแหน่ง
  • ถ่ายภาพที่หลบซ่อนที่เข้าใช้ได้

ข้อสังเกตที่ควรบันทึก

  • มื้ออาหาร
  • น้ำหนัก
  • การลอกคราบ
  • อุณหภูมิ

แอปมีบันทึกแยกสำหรับสัตว์แต่ละตัว โปรดตรวจสอบว่าฟังก์ชันใดใช้กับสัตว์ของคุณได้ในเวอร์ชันที่เผยแพร่แล้ว

คู่มือที่เกี่ยวข้อง

คู่มือต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส

แหล่งข้อมูล

สรุปจากเอกสารอ้างอิง ไม่สามารถใช้แทนคำแนะนำของสัตวแพทย์ได้

  1. The Reptile Database — Python regius
    วันที่เข้าถึงแหล่งข้อมูล
  2. RSPCA — How to care for a royal python
    วันที่เข้าถึงแหล่งข้อมูล
  3. Marwell Zoo — Royal python
    วันที่เข้าถึงแหล่งข้อมูล
  4. Royal Veterinary College — Royal python care
    วันที่เข้าถึงแหล่งข้อมูล
  5. Chicago Exotics Animal Hospital — Ball Python Care
    วันที่เข้าถึงแหล่งข้อมูล